Omówienie formuł

Formuły to równania wykonujące obliczenia na podstawie wartości zawartych w arkuszu. Formuła zaczyna się od znaku równości (=). Na przykład poniższa formuła mnoży 2 przez 3, a następnie do wyniku dodaje 5.

=5+2*3

Formuła może również zawierać: funkcje (funkcja: Uprzednio napisana formuła, która pobiera wartość lub wartości, przeprowadza operację i zwraca wartość lub wartości. Funkcje upraszczają i skracają formuły używane w arkuszu, szczególnie te, które przeprowadzają długie lub złożone obliczenia.), odwołania, operatory (operator: Znak lub symbol, który określa typ obliczenia, jakie ma być przeprowadzane w wyrażeniu. Wyróżnia się operatory matematyczne, porównania, logiczne i odwołania.) i stałe (stała: Wartość, która nie jest obliczana i dlatego nie zmienia się. Na przykład liczba 210 i tekst „Zarobki kwartalne” są stałymi. Wyrażenie i wartość będąca wynikiem wyrażenia nie są stałymi.).


Części formuły

Części formuły
Objaśnienie 1 Funkcje: Funkcja PI() zwraca wartość pi: 3,142...
Objaśnienie 2 Odwołania: Odwołanie A2 zwraca wartość zawartą w komórce A2.
Objaśnienie 3 Stałe: Liczby lub wartości tekstowe wprowadzane bezpośrednio w formule, na przykład 2.
Objaśnienie 4 Operatory: Operator ^ (daszek) podnosi liczbę do potęgi, a operator * (gwiazdka) mnoży liczbę.

W tym artykule


Używanie stałych w formułach

Stała to wartość, która nie jest obliczana. Na przykład data 9-10-2008, liczba 210 i tekst „Zyski kwartalne" są stałymi. Wyrażenie lub wartość wynikająca z wyrażenia nie jest stałą. Jeżeli zamiast odwołań do komórek używa się wartości stałych (na przykład =30+70+110), to wynik zmieni się jedynie wówczas, gdy zostanie zmodyfikowana formuła.

Początek strony Początek strony

Używanie operatorów obliczeń w formułach

Operatory określają typ operacji wykonywanych na elementach formuły. Obliczenia są wykonywane według domyślnej kolejności, którą można zmienić przy użyciu nawiasów.

Typy operatorów

W programie Microsoft Excel są dostępne cztery typy operatorów obliczeń: arytmetyczne, porównania, łączenia tekstów i odwołania.

Operatory arytmetyczne

Wymienione niżej operatory arytmetyczne służą do wykonywania podstawowych operacji matematycznych, takich jak dodawanie, odejmowanie lub mnożenie, składanie liczb i obliczanie wyników liczbowych.

Operator arytmetyczny Znaczenie Przykład
+ (znak plus) Dodawanie 3+3
– (znak minus) Odejmowanie
Negacja
3–1
–1
* (gwiazdka) Mnożenie 3*3
/ (kreska ułamkowa) Dzielenie 3/3
% (znak procent) Procent 20%
^ (daszek) Potęgowanie 3^2

Operatory porównania

Za pomocą poniższych operatorów można porównywać dwie wartości. Gdy dwie wartości są porównywane za pomocą tych operatorów,

Operator porównania Znaczenie Przykład
= (znak równości) Równe A1=B1
> (znak większości) Większe niż A1>B1
< (znak mniejszości) Mniejsze niż A1<B1
>= (znak większe niż lub równe) Większe niż lub równe A1>=B1
<= (znak mniejsze niż lub równe) Mniejsze niż lub równe A1<=B1
<> (znak nierówności) Różne A1<>B1

wynik jest wartością logiczną — albo PRAWDA, albo FAŁSZ.

Operator łączenia tekstów

Operator & (handlowe „i”) służy do łączenia ciągów tekstowych w celu utworzenia jednego tekstu.

Operator tekstowy Znaczenie Przykład
& (handlowe „i”) Łączy dwie wartości w celu utworzenia jednej ciągłej wartości tekstowej "Północ"&"ny"

Operatory odwołania

Zakresy komórek do obliczeń można złączyć za pomocą następujących operatorów.

Operator odwołania Znaczenie Przykład
: (dwukropek) Operator zakresu, który tworzy jedno odwołanie do wszystkich komórek między dwoma odwołaniami (włącznie z tymi odwołaniami) B5:B15
; (średnik) Operator składania, który łączy wiele odwołań w jedno odwołanie SUMA(B5:B15;D5:D15)
 (spacja) Operator przecięcia, który tworzy odwołanie do komórek wspólnych dla dwóch odwołań B7:D7 C6:C8

Kolejność, w jakiej program Microsoft Excel wykonuje działania w formułach

Kolejność wykonywania obliczeń może mieć wpływ na wartość zwracaną przez formułę, dlatego ważne jest zrozumienie, w jaki sposób jest określana kolejność i jak można ją zmienić, aby otrzymać żądane wyniki.

Kolejność obliczeń

Formuły obliczają wartości w określonej kolejności. Formuła w programie Microsoft Excel zawsze rozpoczyna się od znaku równości (=). Znak równości instruuje program Microsoft Excel, że następne znaki stanowią formułę. Za znakiem równości następują elementy, które będą obliczane (argumenty), oddzielone operatorami obliczeń. Program Microsoft Excel oblicza formułę od lewej do prawej strony, zgodnie z określoną kolejnością operatorów w formule.

Pierwszeństwo operatorów

Jeśli w jednej formule zostanie użytych wiele operatorów, program Microsoft Excel wykona operacje w kolejności przedstawionej w poniższej tabeli. Jeśli formuła zawiera operatory o tym samym pierwszeństwie — na przykład wtedy, gdy formuła zawiera zarówno operator mnożenia, jak i dzielenia — program Microsoft Excel będzie obliczać operatory od lewej do prawej strony.

Operator Opis

: (dwukropek)

(jedna spacja)

; (średnik)

Operatory odwołania
Negacja (tak jak w –1)
% Procent
^ Potęgowanie
* i / Mnożenie i dzielenie
+ i – Dodawanie i odejmowanie
& Łączy dwa ciągi tekstowe
=
< >
<=
>=
<>
Porównanie

Korzystanie z nawiasów

Aby zmienić kolejność obliczania, część formuły, która ma zostać obliczona w pierwszej kolejności, należy ująć w nawiasy. Na przykład następująca formuła daje w wyniku 11, ponieważ program Microsoft Excel wykonuje mnożenie przed dodawaniem. Formuła mnoży liczby 2 i 3, a następnie do wyniku dodaje liczbę 5.

=5+2*3

Jeśli zostanie użyty nawias w celu zmiany składni, program Microsoft Excel wykona dodawanie liczb 5 i 2, a następnie uzyskany wynik pomnoży przez 3, co da wynik 21.

=(5+2)*3

W poniższym przykładzie nawiasy otaczające pierwszą część formuły wymuszają, aby program Microsoft Excel najpierw obliczył wyrażenie B4+25, a następnie podzielił wynik przez sumę wartości w komórkach D5, E5 i F5.

=(B4+25)/SUMA(D5:F5)

Początek strony Początek strony

Używanie w formułach funkcji i funkcji zagnieżdżonych

Funkcje to wstępnie zdefiniowane formuły wykonujące obliczenia z wykorzystaniem określonych wartości, zwanych argumentami, w określonej kolejności, czyli strukturze. Funkcje mogą służyć do wykonywania prostych lub złożonych obliczeń.

Składnia funkcji

Poniższy przykład, w którym użyto funkcji ZAOKR do zaokrąglenia liczby w komórce A10, ilustruje składnię funkcji.


Struktura funkcji

Struktura funkcji
Objaśnienie 1 Struktura. Struktura funkcji zaczyna się od znaku równości (=), po którym następuje nazwa funkcji, nawias otwierający, argumenty funkcji oddzielone przecinkami i nawias zamykający.
Objaśnienie 2 Nazwa funkcji. Aby wyświetlić listę dostępnych funkcji, kliknij komórkę i naciśnij klawisze SHIFT+F3.
Objaśnienie 4 Etykietka argumentu. Etykietka ze składnią i argumentami pojawia się podczas wprowadzania funkcji. Pojawia się na przykład po wpisaniu tekstu =ZAOKR(. Etykietki są wyświetlane tylko w przypadku funkcji wbudowanych.

Wprowadzanie funkcji

Podczas tworzenia formuły zawierającej funkcję jest wyświetlane okno dialogowe Wstawianie funkcji, ułatwiające wprowadzanie funkcji arkusza. Gdy do formuły jest wprowadzana funkcja, w oknie dialogowym Wstawianie funkcji jest wyświetlana nazwa funkcji i każdy z jej argumentów, opis funkcji i argumentów, bieżący wynik funkcji i bieżący wynik całej formuły.

Funkcja Autouzupełnianie upraszcza tworzenie i edytowanie formuł, a także pozwala ograniczyć do minimum występujące przy tym błędy pisowni i składni. Po wpisaniu znaku równości (=) i pierwszych liter lub wyzwalacza wyświetlania program Microsoft Office Excel wyświetli pod komórką dynamiczną listę rozwijaną zawierającą prawidłowe funkcje, argumenty i nazwy odpowiadające wpisanym literom lub wyzwalaczowi. Można wstawić element z listy rozwijanej do formuły.

Zagnieżdżanie funkcji

W niektórych przypadkach może zajść potrzeba użycia funkcji jako jednego z argumentów (argument: Wartość, której funkcja używa do wykonywania operacji lub obliczeń. Typ argumentu używany przez funkcję jest specyficzny dla funkcji. Do typowych argumentów używanych przez funkcje należą liczby, tekst, odwołania do komórek i nazwy.) innej funkcji. Na przykład następująca formuła korzysta z funkcji zagnieżdżonej ŚREDNIA i porównuje wynik z wartością 50.

Funkcje zagnieżdżone

Objaśnienie 1 Funkcje ŚREDNIA i SUMA są zagnieżdżone w funkcji JEŻELI.

Prawidłowość zwracanych wartości        Jeśli jako argument zostaje użyta funkcja zagnieżdżona, musi ona zwracać wartość tego samego typu co typ wykorzystywany przez ten argument. Na przykład, jeśli argument zwraca wartość PRAWDA lub FAŁSZ, to zagnieżdżona funkcja musi zwrócić wartość PRAWDA lub FAŁSZ. Jeśli tak się nie dzieje, program Microsoft Excel wyświetla wartość błędu #ARG!.

Ograniczenia poziomu zagnieżdżania        Formuła może zawierać najwyżej siedem poziomów funkcji zagnieżdżonych. Gdy Funkcja B jest używana jako argument w Funkcji A, Funkcja B jest funkcją drugiego poziomu. Na przykład funkcje ŚREDNIA i SUMA są funkcjami drugiego poziomu, ponieważ stanowią argumenty funkcji JEŻELI. Funkcja zagnieżdżona w funkcji ŚREDNIA byłaby funkcją trzeciego poziomu itd.

Początek strony Początek strony

Używanie odwołań w formułach

Odwołanie identyfikuje komórkę lub zakres komórek w arkuszu i instruuje program Microsoft Excel, gdzie ma szukać wartości lub danych, które mają zostać użyte w formule. Korzystając z odwołań, można używać w jednej formule danych znajdujących się w różnych częściach arkusza lub używać wartości z jednej komórki w wielu formułach. Można też odwoływać się do komórek w innych arkuszach tego samego skoroszytu i do innych skoroszytów. Odwołania do komórek w innych skoroszytach są określane jako łącza lub odwołania zewnętrzne (odwołanie zewnętrzne: Odwołanie do komórki lub zakresu arkusza w innym skoroszycie programu Excel albo odwołanie do nazwy zdefiniowanej w innym skoroszycie.).

Styl odwołania A1

Domyślny styl odwołania     Program Excel używa domyślnie stylu odwołania A1, w którym odwołania do kolumn wyraża się za pomocą liter (od A do XFD — razem 16 384 kolumny), a do wierszy za pomocą liczb (od 1 do 1 048 576). Te litery i liczby są określane jako nagłówki wierszy i kolumn. Aby odwołać się do komórki, należy wprowadzić literę kolumny, po której następuje numer wiersza. Na przykład odwołanie B2 oznacza komórkę na przecięciu kolumny B i wiersza 2.

Aby odwołać się do Użyj
Komórki w kolumnie A i w wierszu 10 A10
Zakresu komórek w kolumnie A i w wierszach od 10 do 20 A10:A20
Zakresu komórek w wierszu 15 i w kolumnach od B do E B15:E15
Wszystkich komórek w wierszu 5 5:5
Wszystkich komórek w wierszach od 5 do 10 5:10
Wszystkich komórek w kolumnie H H:H
Wszystkich komórek w kolumnach od H do J H:J
Zakresu komórek w kolumnach od A do E i w wierszach od 10 do 20 A10:E20

Odwołanie do innego skoroszytu     W następującym przykładzie funkcja arkusza ŚREDNIA została użyta do obliczenia wartości średniej dla zakresu B1:B10 w arkuszu o nazwie Marketing w tym samym skoroszycie.


Przykład odwołania do arkusza

Odwołanie do zakresu komórek w innym arkuszu tego samego skoroszytu
Objaśnienie 1 Odwołanie do arkusza o nazwie Marketing
Objaśnienie 2 Odwołanie do zakresu komórek od B1 do B10 włącznie
Objaśnienie 3 Oddzielenie odwołania do arkusza od odwołania do zakresu komórek

Różnice między odwołaniami względnymi, bezwzględnymi i mieszanymi

Odwołania względne     Odwołanie względne do komórki w formule, takie jak A1, ma za podstawę względne pozycje komórki zawierającej formułę i komórki, do której następuje odwołanie. Gdy zmienia się pozycja komórki zawierającej formułę, zmienia się też odwołanie. Gdy formuła jest kopiowana w wierszach lub kolumnach, odwołanie jest automatycznie dopasowywane. Domyślnie nowe formuły używają odwołań względnych. Na przykład odwołanie względne po skopiowaniu z komórki B2 do komórki B3 automatycznie zmieni się z =A1 na =A2.


Kopiowana formuła z odwołaniem względnym

Kopiowana formuła z odwołaniem względnym

Odwołania bezwzględne     Odwołanie bezwzględne w formule, takie jak $A$1, zawsze odwołuje się do komórki w określonej lokalizacji. Gdy zmienia się pozycja komórki zawierającej formułę, odwołanie bezwzględne pozostaje niezmienione. Gdy formuła jest kopiowana w wierszach lub kolumnach, odwołanie bezwzględne nie jest dopasowywane. Domyślnie nowe formuły używają odwołań względnych, aby więc stały się one odwołaniami bezwzględnymi, trzeba je odpowiednio zmienić. Jeśli na przykład odwołanie bezwzględne zostanie skopiowane z komórki B2 do komórki B3, obie komórki będą zawierały to samo odwołanie =$A$1.


Kopiowana formuła z odwołaniem bezwzględnym

Kopiowana formuła z odwołaniem bezwzględnym

Odwołania mieszane     Odwołanie mieszane ma albo bezwzględne odwołanie do kolumny i względne do wiersza, albo bezwzględne do wiersza i względne do kolumny. Bezwzględne odwołanie do kolumny przybiera postać $A1, $B1 i tak dalej. Bezwzględne odwołanie do wiersza przybiera postać A$1, B$1 i tak dalej. Gdy zmieni się pozycja komórki zawierającej formułę, zmieni się odwołanie względne, odwołanie bezwzględne zaś nie zmieni się. Gdy formuła zostanie skopiowana w wierszach lub w kolumnach, odwołanie względne zostanie automatycznie dopasowane, odwołanie bezwzględne zaś nie zostanie dopasowane. Na przykład po skopiowaniu odwołania mieszanego z komórki A2 do komórki B3 nastąpi dopasowanie odwołania z =A$1 na =B$1.


Kopiowana formuła z adresem mieszanym

Kopiowana formuła z adresem mieszanym

Styl odwołania 3-W

Wygodne odwoływanie się do wielu arkuszy    Aby analizować dane w tej samej komórce lub zakresie komórek w wielu arkuszach w tym samym skoroszycie, należy użyć odwołania 3-W. Odwołanie 3-W zawiera odwołanie do komórki lub zakresu poprzedzone zakresem nazw arkuszy. Program Microsoft Excel użyje wszystkich arkuszy przechowywanych między początkową a końcową nazwą odwołania. Na przykład formuła =SUMA(Arkusz2:Arkusz13!B5) dodaje wszystkie wartości zawarte w komórce B5 we wszystkich arkuszach między Arkuszem 2 a Arkuszem 13, z tymi dwoma arkuszami włącznie.

Co się stanie po przeniesieniu, skopiowaniu, wstawieniu lub usunięciu arkusza     W poniższych przykładach wyjaśniono, co się dzieje w przypadku przenoszenia, kopiowania, wstawiania lub usuwania arkuszy objętych odwołaniem 3-W. W przykładach jest używana formuła =SUMA(Arkusz2:Arkusz6!A2:A5) w celu zsumowania komórek od A2 do A5 w arkuszach roboczych od 2 do 6.

  • Wstawianie lub kopiowanie        Jeśli w skoroszycie między arkuszami Arkusz2 i Arkusz6 (punkty końcowe w tym przykładzie) są wstawiane lub kopiowane arkusze, program Microsoft Excel obejmuje obliczeniami wszystkie wartości z komórek od A2 do A5 znajdujących się w dodanych arkuszach.
  • Usuwanie        Jeśli między arkuszami Arkusz2 i Arkusz6 w skoroszycie zostaną usunięte jakieś arkusze, program Microsoft Excel usunie ich wartości z obliczeń.
  • Przenoszenie        Jeśli arkusze znajdujące się między arkuszami Arkusz2 i Arkusz6 zostaną przeniesione do lokalizacji poza zakresem arkuszy objętym odwołaniem, program Microsoft Excel usunie z obliczeń wartości pochodzące z tych arkuszy.
  • Przenoszenie punktu końcowego        Jeśli arkusze Arkusz2 lub Arkusz6 zostaną przeniesione do innej lokalizacji w tym samym skoroszycie, program Microsoft Excel skoryguje obliczenia stosownie do nowego zakresu arkuszy zawartego między nimi.
  • Usuwanie punktu końcowego        Jeśli arkusze Arkusz2 lub Arkusz6 zostaną usunięte, program Microsoft Excel skoryguje obliczenia stosownie do zakresu arkuszy zawartego między nimi.

Styl odwołania W1K1

Można również używać stylu odwołania, w którym są numerowane zarówno wiersze, jak i kolumny w arkuszu. Styl odwołania W1K1 jest przydatny do obliczania pozycji w wierszach i w kolumnach w makrach (makro: Akcja lub zestaw akcji, przy użyciu których można automatyzować zadania. Makra są rejestrowane w języku programowania Microsoft Visual Basic for Applications.). W stylu W1K1 program Microsoft Excel wskazuje lokalizację komórki za pomocą litery „W”, po której następuje numer wiersza, oraz litery „K”, po której następuje numer kolumny.

Podczas rejestrowania makra program Microsoft Excel rejestruje niektóre polecenia za pomocą stylu odwołania W1K1. Na przykład w sytuacji, gdy jest rejestrowane polecenie, takie jak kliknięcie przycisku Autosumowanie, w celu wstawienia formuły sumującej zakres komórek, program Microsoft Excel zarejestruje formułę w stylu odwołania W1K1, a nie w stylu odwołania A1.

Aby włączyć lub wyłączyć styl odwołania W1K1, należy zaznaczyć lub wyczyścić pole wyboru Styl odwołania W1K1 w obszarze Praca z formułami w kategorii Formuły w oknie dialogowym Ustawienia programu Excel wyświetlanym po kliknięciu przycisku Microsoft Office Obraz przycisku.

Początek strony Początek strony

Używanie nazw w formułach

Komórki, zakresy komórek, formuły, wartości stałe (stała: Wartość, która nie jest obliczana i dlatego nie zmienia się. Na przykład liczba 210 i tekst „Zarobki kwartalne” są stałymi. Wyrażenie i wartość będąca wynikiem wyrażenia nie są stałymi.) lub tabele programu Excel można reprezentować przy użyciu zdefiniowanych nazw (nazwa: Wyraz lub ciąg, który reprezentuje komórkę, zakres komórek, formułę lub wartość stałą. Używając nazw, łatwiej jest zrozumieć odwołania; na przykład odwołanie Produkty jest bardziej zrozumiałe niż Sprzedaż!C20:C30.). Nazwa jest skrótem znaczącym umożliwiającym łatwiejsze zrozumienie przeznaczenia odwołania do komórki (odwołanie do komórki: Zestaw współrzędnych komórki w arkuszu. Na przykład odwołaniem do komórki, która znajduje się na przecięciu kolumny B i wiersza 3, jest B3.), stałej (stała: Wartość, która nie jest obliczana. Na przykład liczba 210 i tekst „Zarobki kwartalne” są stałymi. Wyrażenie i wartość będąca wynikiem wyrażenia nie są stałymi.), formuły (formuła: Sekwencja wartości, odwołań do komórek, nazw, funkcji lub operatorów w komórce, które razem dają nową wartość. Formuła zawsze zaczyna się od znaku równości (=).) lub tabeli (tabela: Kolekcja danych dotyczących określonej kategorii, które są przechowywane w rekordach (wierszach) i polach (kolumnach).), które na pierwszy rzut oka może być trudne do zrozumienia. Poniżej przedstawiono typowe przykłady nazw poprawiających przejrzystość i ułatwiających zrozumienie.

Typ przykładu Przykład bez nazwy Przykład z nazwą
Dokumentacja =SUMA(C20:C30) =SUMA(SprzedażWPierwszymKwartale)
Stała =ILOCZYN(A5;8,3) =ILOCZYN(Cena;PodatekWASales)
Formuła =SUMA(WYSZUKAJ.PIONOWO(A1;B1:F20;5;FAŁSZ); —G5) =SUMA(Stan_Zapasów;—Wartość_Zamówienia)
Tabela C4:G36 =NajlepszaSprzedaż06

Typy nazw

Istnieje kilka typów nazw, które można tworzyć i których można używać.

Zdefiniowana nazwa     Nazwa reprezentująca komórkę, zakres komórek, formułę lub wartość stałą. Można utworzyć własną zdefiniowaną nazwę, a niekiedy zdefiniowana nazwa jest tworzona w programie Excel automatycznie, na przykład po ustawieniu obszaru wydruku.

Nazwa tabeli     Nazwa tabeli programu Excel, która jest kolekcją danych dotyczących określonego tematu zorganizowanych w rekordy (wiersze) i pola (kolumny). Domyślna nazwa tabeli w programie Excel to „Tabela1”, „Tabela2” i tak dalej dla każdej wstawionej tabeli programu Excel, ale można zmienić tę nazwę, aby nadać jej więcej znaczenia. Aby uzyskać więcej informacji o tabelach programu Excel, zobacz Używanie odwołań strukturalnych w tabelach programu Excel.

Tworzenie i wprowadzanie nazw

Sposoby tworzenia nazwy:

  • Pole nazwy na pasku formuły     To najlepszy sposób utworzenia nazwy dla zaznaczonego zakresu na poziomie skoroszytu.
  • Tworzenie nazwy z zaznaczenia    Można w wygodny sposób tworzyć nazwy z istniejących etykiet wierszy i kolumn, zaznaczając komórki w arkuszu.
  • Okno dialogowe Nowa nazwa     Ten sposób tworzenia nazw daje największą elastyczność, umożliwiając określanie zakresu na poziomie arkusza lokalnego lub tworzenie komentarza do nazwy.

 Uwaga   W nazwach są domyślnie używane bezwzględne odwołania do komórek (bezwzględne odwołanie do komórki: W formule jest to dokładny adres komórki, niezależny od położenia komórki, która zawiera formułę. Bezwzględne odwołanie do komórki ma postać $A$1.).

Sposoby wprowadzania nazwy:

  • Wpisywanie     Można na przykład wpisać nazwę jako argument w formule.
  • Używanie funkcji autouzupełniania formuł     Można użyć listy rozwijanej funkcji autouzupełniania formuł, która zawiera utworzony automatycznie spis prawidłowych nazw.
  • Wybieranie nazwy z polecenia Użyj w formule    Można wybrać zdefiniowaną nazwę z listy dostępnej z poziomu polecenia Użyj w formule w grupie Nazwy zdefiniowane na karcie Formuła.

Aby uzyskać więcej informacji, zobacz Używanie nazw do wyjaśniania formuł.

Początek strony Początek strony

Używanie formuł i stałych tablicowych

Formuła tablicowa może wykonać wiele obliczeń, a następnie zwrócić albo jeden wynik, albo wiele wyników. Formuły tablicowe działają na dwóch lub więcej zbiorach wartości, określanych jako argumenty tablicowe. Każdy argument tablicowy musi mieć taką samą liczbę wierszy i kolumn. Formuły tablicowe można tworzyć podobnie jak inne formuły, ale należy przy tym nacisnąć klawisze CTRL+SHIFT+ENTER, aby wprowadzić formułę. Niektóre z wbudowanych funkcji są formułami tablicowymi i trzeba je wprowadzać jako tablice, aby uzyskać poprawne wyniki.

Stałych tablicowych można używać zamiast odwołań, aby uniknąć wprowadzania wartości poszczególnych stałych w różnych komórkach arkusza.

Obliczanie poszczególnych wyników i wielu wyników przy użyciu formuły tablicowej

Gdy zostanie wprowadzona formuła tablicowa (formuła tablicowa: Formuła, która przeprowadza wiele obliczeń na jednym lub wielu zestawach wartości, a następnie zwraca jeden lub wiele wyników. Formuły tablicowe są ujęte w nawias klamrowy { }, a wprowadza się je przez naciśnięcie klawiszy CTRL+SHIFT+ENTER.), program Microsoft Excel automatycznie wstawi formułę między nawiasami klamrowymi { }.

Aby obliczyć jeden wynik        Ten typ formuły tablicowej może uprościć model arkusza, zastępując wiele różnych formuł jedną formułą tablicową.

Na przykład następująca formuła tablicowa służy do obliczania wartości całkowitej tablicy cen udziałów i akcji bez używania wierszy komórek do obliczania i wyświetlania poszczególnych wartości każdej akcji.


Formuła tablicowa dająca pojedynczy wynik

Formuła tablicowa dająca pojedynczy wynik

Gdy zostanie wprowadzona formuła ={SUMA(B2:D2*B3:D3)} jako formuła tablicowa, pomnożone zostaną Udział i Cena każdej akcji, a następnie wyniki tych obliczeń zostaną do siebie dodane.

Aby obliczyć wiele wyników        Niektóre funkcje arkusza zwracają tablice wartości albo wymagają tablicy wartości jako argumentu. Aby obliczyć wiele wyników za pomocą formuły tablicowej, trzeba wprowadzić tablicę w zakresie komórek, który ma tę samą liczbę wierszy i kolumn co argumenty tablicowe.

Na przykład mając serię trzech wyników sprzedaży (kolumna B) dla serii trzech miesięcy (kolumna A), funkcja REGLINW określa wartości trendu prostoliniowego wyników sprzedaży. Aby zostały wyświetlone wszystkie wyniki formuły, formuła jest wprowadzana w trzech komórkach w kolumnie C (C1:C3).


Formuła tablicowa dająca wiele wyników

Formuła tablicowa dająca wiele wyników

Formuła =REGLINW(B1:B3;A1:A3) wprowadzona jako formuła tablicowa daje w wyniku trzy oddzielne rezultaty (22196, 17079, i 11962) na podstawie trzech wyników sprzedaży i trzech miesięcy.

Korzystanie ze stałych tablicowych

W zwykłej formule można wprowadzić odwołanie do komórki zawierającej wartość albo samą wartość, zwaną również stałą (stała: Wartość, która nie jest obliczana i dlatego nie zmienia się. Na przykład liczba 210 i tekst „Zarobki kwartalne” są stałymi. Wyrażenie i wartość będąca wynikiem wyrażenia nie są stałymi.). Podobnie w formule tablicowej można wprowadzić odwołanie do tablicy albo wprowadzić tablicę wartości zawartych w komórkach, zwaną również stałą tablicową. Formuły tablicowe akceptują stałe tak samo jak formuły nietablicowe, ale użytkownik musi wprowadzić stałe tablicowe w określonym formacie.

Stałe tablicowe mogą zawierać liczby, tekst, wartości logiczne PRAWDA i FAŁSZ lub wartości błędów, takie jak #N/D. W tej samej stałej tablicowej mogą występować wartości różnego typu — na przykład {1;3;4\PRAWDA;FAŁSZ;PRAWDA}. Liczby w stałych tablicowych mogą być wartościami całkowitymi, ułamkowymi lub mogą być zapisane w notacji naukowej. Tekst musi być ujęty w cudzysłów — na przykład "wtorek".

Stałe tablicowe nie mogą zawierać odwołań do komórek, kolumn ani wierszy o innych długościach, formuł ani znaków specjalnych $ (dolar), nawiasów ani znaków % (procent).

Podczas formatowania stałych tablicowych należy pamiętać o następujących zasadach:

  • Stałe tablicowe należy umieścić w nawiasach klamrowych ( { } ).
  • Wartości w różnych kolumnach rozdziela się średnikami (;). Na przykład, chcąc przedstawić wartości 10, 20, 30 i 40, należy wprowadzić ciąg {10;20;30;40}. Taka stała tablicowa jest znana jako tablica 1 na 4 i odpowiada odwołaniu do zakresu o jednym wierszu i czterech kolumnach.
  • Wartości w różnych wierszach rozdziela się za pomocą kresek ułamkowych odwróconych (\). Na przykład, aby przedstawić wartości 10, 20, 30 i 40 w jednym wierszu, a wartości 50, 60, 70 i 80 w następnym, należy wprowadzić stałą tablicową o rozmiarach 2 na 4: {10;20;30;40\50;60;70;80}.

Początek strony Początek strony

 
 
Dotyczy:
Excel 2007